جعفر ( ع ) بود ، بلكه به امامت امامان بعد از برادرش نيز اذعان و اعتقاد داشت و با آنكه در مقايسه با آنان از سنّ بالايى برخوردار بود ، ليكن در مقام تجليل از مقام آن بزرگواران و خشوع و فروتنى در برابر ايشان دست به اقداماتى مىزد كه براى عامّه مردم دور از انتظار بود . به عنوان نمونه : روزى امام جواد ( ع ) تصميم گرفت « فصد » كند ( يعنى براى درمان از بدنش خون بگيرد ) هنگامى كه طبيب خواست رگ امام را ببرد ، على بن جعفر بپاخاست و گفت : سرور من ! اجازه دهيد نخست از من شروع كند تا از تيزى تيغ كاسته شود . و چون امام جواد بلند شد كه برود ، على بن جعفر بپاخاست و كفشهاى امام را جفت كرد . « 1 » على بن جعفر در « عريض » چشم به جهان گشود و در همانجا مىزيست ؛ بدين جهت او را « عُرَيْضى » مىگفتند . در مورد جايگاه دفن او بين « عُرَيْض » و « قم » اختلاف است . هم اكنون در قم در كنار گلزار شهدا بارگاه او معروف است ، ليكن علّامه سيد محسن امين مىنويسد : حق اين است كه وى در همان عريض به خاك سپرده شده و آرامگاهى كه در قم و سمنان به اسم ايشان است مربوط به دو نفر ديگراست كه با وى تشابه اسمى دارند . « 2 » عباس عباس بن جعفر ، نيز مردى فاضل و گرانقدر بود . موسى بن جعفر ( ع ) موسى بن جعفر ( ع ) تنها فرزند امام صادق است كه پس از درگذشت پدر به مقام امامت و جانشينى وى رسيد . ان شاء اللَّه در دوره بعد به تفصيل ابعاد شخصيّت و تاريخ زندگى آن بزرگوار مورد بحث قرار خواهد گرفت .

--> ( 1 ) - بحارالانوار ، ج 47 ، ص 264 . ( 2 ) - ر . ك : اعيان الشيعه ، ج 2 ، ص 177 .